Afgelopen zaterdag speelden we de de aller-laat-ste JONA. Na 8 jaar en 116 voorstellingen komt het ervan: we nemen afscheid. De eigenwijze profeet die niet wil maar toch elke keer weer in Ninevé belandt met zijn missie, stopt definitief.

We hebben weinig voorstellingen zo lang gespeeld als Jona. Mede door de coronaperiode bleef deze musical over nieuwe kansen en vergeven op ons repertoire. En wat is deze voorstelling vaak hard werken geweest: sjouwen en bouwen met houten bogen en zware stalen platen, changeren in vaste mis-en-scènes en snelle timing. Meer dan ooit was het maken van decor onderdeel van de scènes. Van Jona’s thuis naar de boot, van de boot naar de onderwaterwereld, van vissenmaag naar krabben-strand. En wat hadden we er een plezier aan om met simpele handelingen de verbeelding van het publiek aan te wakkeren. Als makers was het de vraag, hoe verbeeld je de grote vis? Hoe lossen we het uitspugen van diezelfde vis als spelend op? Maar ook: hoe vertellen we dit bijbelverhaal waarin eigenlijk helemaal niet zoveel personages zitten?
We vonden onze weg en hebben met zoveel plezier en energie gespeeld. Ons regelmatig verwonderd over deze Jona die ‘zo goed weet hoe het allemaal moet’, en over Gods denken en liefde, zoveel groter dan onze broekzak.

Dag vader Amittai met je vrolijke bijbelles voor de studenten. Dag stoere zeelui en kapitein Hero en je nuchtere ontzag voor de God van de hemel, ee aarde én de zee. Dag visjes die mee opgeslokt werden met Jona, en voor jullie opvrolijkende wasvispraise. Dag krabben van het strand. Jullie waren ‘geknipt’ voor jullie taak om Jona van jullie strand te jagen, terug naar zijn misse. Dank koning Rod en de inwoners van Ninevé . Ook al hadden jullie alles bij mekaar gejat en geplunderd, – inclusief neuzen en tanden -, jullie waren vrijgevig met spijt en berouw. Dag planters, want ‘vergeving is een zaadje dat langzaam groter groeit. Dat groen en fris je schaduw geeft waardoor alles weer bloeit.’ Dag ook alle dieren van dit verhaal. Nog nooit werkten we eerder met handpoppen. En nu hadden we visjes, een hond, een kat en natuurlijk, last bus not least: Beestje die zicht uiteindelijk ontpopte tot vlinder!

Ben je net als Jona
Koppig als een koe
En wil je net als hij
Ergens niet naar toe
Dan kan je sacherijnig
zitten mokken in een vis
Of je boosheid laten varen
Doen wat nodig is

Geef elkaar de hand
Daar word je vrolijk van